Liefde bevrijdt: over gehechtheid en het loslaten van vorm

Vraag:

Mijn relatie bevindt zich in een impasse: de aansluiting lijkt weg, en we hebben beiden behoefte aan meer ruimte en autonomie. Ik zie dat ik – vanuit een gevoel van gehechtheid – steeds heb geprobeerd alles bij elkaar te houden. De liefde is er nog steeds. Maar de vorm lijkt te veranderen. Wat speelt hier werkelijk?

Antwoord: 

Liefde is geen transactie.
In wezen is Liefde niet eens ínteractie.

Liefde is een staat van zijn.
Het is niet iets wat je doet, ontvangt of uitwisselt.
Het is wat je bént.

Daarom is liefde een constante.
De enige werkelijke constante in jullie bestaan.

Liefde kan niet ontstaan.
Je kunt het niet verliezen. 
Liefde kan niet veranderen. 

Liefde is, heel letterlijk, datgene waarvan jullie gemaakt zijn.

Wanneer je spreekt over verandering, groei of afname omschrijf je dus iets anders. 

Dan heb je het over gehechtheid. Over het idéé van liefde. 

Hoe jullie ideeën over liefde ontstaan

Wanneer jullie ‘landen’ op aarde, krijg je te maken met een specifieke context in je geboortegezin. Deze context is meteen de aftrap van jouw zielenweg op aarde.

In deze context heersen ideeën over liefde. Vaak zijn dat transactionele ideeën, die zijn vergaard over vele levens – als collectief menszijn – heen. Opvattingen over veiligheid, ‘ergens bij horen’, ‘thuis’ zijn. Je merkt al snel genoeg dat deze opvattingen niet gaan over vrijheid, autonomie, of compleet-zijn. Er zit een claim in. Of het nu gaat om de claim van jou naar een ander of om de claim van een ander naar jou: je merkt dat liefde iets te maken heeft met ‘moeten geven’ of ‘moeten krijgen’. Hoe dan ook: er zit afhankelijkheid in verweven. 

Wanneer je nu een relatie aangaat, ga je feitelijk een dans aan met de veronderstellingen uit je jeugd. Je projecteert deze op een ander en die ander projecteert ze op jou. Je werkt deze ideeën samen uit, en je ervaart de beknelling, je ervaart het gevoel van geen lucht krijgen, je ervaart het gevoel van tekort. Dat is ook nodig, om deze oude overtuigingen uiteindelijk op waarde te kunnen schatten. 

Als we nu kijken naar jullie specifieke relatie, dan zie je dat er ideeën zijn over opoffering, over het zwaarder laten wegen van een ander dan jezelf, over het ‘er moeten zijn’ voor een ander. 

Liefde wijst deze aspecten niet af. Maar liefde is geen behoeftigheid. 

Natuurlijk: je zorgt voor een kind, zo lang het kind specifieke dingen niet kan. En ook binnen een liefdesrelatie heb je zorg voor elkaar. Je hoeft echter niet voor een ander te zorgen. 

Feitelijk zitten jullie nu temidden van deze overtuigingen en zie je: ik kan er onmogelijk mee verder. Jullie zijn uit dit jasje gegroeid. En dat is maar goed ook. Dit jasje was gemaakt om te scheuren.  

Jullie kijken naar ‘de overblijfselen’ van een oud construct en zien: daar pas ik niet meer in. 

Good for you. 

Want Liefde heeft geen construct. Het kent geen vorm. Het beweegt zich vrijelijk in een innerlijk gedicteerde richting. En niemand kent deze richting. Het is letterlijk een ontvouwen. 

De juiste gerichtheid is in aandacht daarmee zijn. In aandacht ervaren welke richting zich ontvouwt. 

Zouden wij ‘als stel’ nog met elkaar verder kunnen? 

Uitsluitend in vrijheid. Wanneer Liefde op de juiste manier ervaren wordt, dan legt het voortdurend bloot wat niet-Liefde is. En dat is jullie werkelijke pad. Je kijkt steeds opnieuw naar oude oordelen en oud gedrag, zowel van jezelf als van de ander, en je zegt: dat niet. Dat is het niet. Dat is niet-Liefde. En deze niet-Liefde mag er zijn. Het moet er zelfs zijn. Zodat je ernaar kunt kijken en het zien voor wat het is. 

Dank je wel. Betekent dit dat Liefde werkelijk bevrijdt? 

Dat betekent het inderdaad. Liefde bevrijdt in werkelijke zin, en dat verloopt via een proces dat voor ieder mens uniek is.