Liefde bevrijdt: over gehechtheid en het loslaten van vorm

Vraag:

Mijn relatie bevindt zich in een impasse: de aansluiting lijkt weg, en we hebben beiden behoefte aan meer ruimte en autonomie. Ik zie dat ik – vanuit een gevoel van gehechtheid – steeds heb geprobeerd alles bij elkaar te houden. De liefde is er nog steeds. Maar de vorm lijkt te veranderen. Wat speelt hier werkelijk, en kun je hier helderheid in scheppen?

Antwoord: 

Liefde is geen transactie en feitelijk is het niet eens interactie. Liefde is een staat. Het is wat je bent. Liefde is het principe waaruit je voortkomt en het is iets wat jou nooit verlaat. Ook degenen met wie jij interacteert niet. Liefde is dus een constante. Het is de enige constante in jullie leven. 

Liefde kun je niet verliezen.
Liefde kan niet ontstaan.
Liefde kan niet veranderen.
Liefde is letterlijk waarvan je gemaakt bent.

Dit willen we helder schetsen. 

Nu we dat hebben vastgesteld, moeten we erkennen dat we het nu dus gaan hebben over iets ànders dan liefde. 

Over gehechtheid. Inderdaad. Over het idéé van liefde. Over een bundel aan ideeën feitelijk – voor ieder mens uniek – die te maken hebben met de ervaring van liefde. 

Wanneer jullie hier landen op aarde, krijgt je te maken met een specifieke set-up in het gezin van geboorte. Deze context is meteen de aftrap van jouw zielenweg hier op aarde. In deze context moet je het doen. Er worden ideeën geactiveerd die je komt uitwerken. Je doet dit met elkaar: je speelt deze ideeën uit en het wordt als het ware jouw werkmateriaal. Dat gebeurt met opzet: je kiest een dergelijke omgeving uit. 

Het is letterlijk jouw vertrekpunt. 

In deze context heersen ideeën over liefde. Vaak zijn dat transactionele ideeën, die zijn vergaard over vele levens – als collectief menszijn – heen. Opvattingen over veiligheid, ‘ergens bij horen’, ‘thuis’ zijn. Je merkt al snel genoeg dat deze opvattingen niet gaan over vrijheid, of over autonomie, of over compleet-zijn. Er zit een claim in. Of het nu gaat om de claim van jou naar een ander of om de claim van een ander naar jou: je merkt dat liefde iets te maken heeft met ‘moeten geven’ of ‘moeten krijgen’. Hoe dan ook: er zit afhankelijkheid in verweven. 

Je kunt je complete verdere leven gebruiken om deze ideeën ‘uit te kleden’: om ze te gaan doorgronden. Je proeft ze, je leeft ze en je merkt dat ze niet uit Liefde zijn geboren, want Liefde is niets anders dan impliciete vrijheid en kracht. Liefde maakt niet groter of kleiner, liefde heeft niets te verliezen en niets te winnen evenmin. 

Wanneer je nu een relatie aangaat, ga je feitelijk een dans aan met de veronderstellingen uit je jeugd. Je projecteert deze op een ander en die ander projecteert ze op jou. Je werkt deze ideeën samen uit, en je ervaart de beknelling, je ervaart het gevoel van geen lucht krijgen, je ervaart het gevoel van tekort. Dat is ook nodig, om deze oude overtuigingen compleet te ervaren en daarmee op waarde te kunnen schatten. 

Als we nu kijken naar jullie specifieke relatie, dan zie je dat er ideeën zijn over opoffering, over het zwaarder laten wegen van een ander dan jezelf, over het ‘er moeten zijn’ voor een ander. 

Het is niet zo dat deze ideeën nergens op gebaseerd zijn. Dat zijn ze wel degelijk. Het is ook niet zo dat Liefde (met een hoofdletter L) deze aspecten afwijst. Maar liefde is geen behoeftigheid. Je zorgt voor een kind, zo lang het kind specifieke dingen niet kan. Je hebt zorg voor elkaar, je kijkt om naar elkaar. Maar niet omdat je je groter of kleiner voelt dan een ander. 

Een ‘liefdesrelatie’ is dus een dans met je eigen oude overtuigingen. Ze biedt je de gelegenheid deze uit te leven. En hetzelfde geldt voor die ander. 

Feitelijk zitten jullie nu temidden van deze overtuigingen en zie je: ik kan er onmogelijk mee verder. Jullie zijn uit dit jasje gegroeid. En dat is maar goed ook. Dit jasje was gemaakt om te scheuren. 

Nu kun je er van een afstandje naar kijken, en denken: dit construct nooit weer. De volgende stap is dat te erkennen. Jullie kijken naar ‘de overblijfselen’ van dit construct en zien: daar pas ik niet meer in. 

Good for you. 

Liefde heeft geen construct. Het kent geen vorm. Het beweegt zich vrijelijk in een innerlijk gedicteerde richting. En niemand kent deze richting. Het is letterlijk een ontvouwen. 

De juiste gerichtheid is in aandacht daarmee zijn. In aandacht ervaren welke richting zich ontvouwt. 

Zouden wij ‘als stel’ nog met elkaar verder kunnen? 

Uitsluitend in vrijheid. Liefde heeft geen construct nodig, het heeft geen naam nodig, het heeft geen dictaat nodig. Liefde is. Je bent ermee en je kijkt ernaar. Je ervaart wat het omhoog brengt, je praat erover, je laat het zijn werk doen in jouw leven. Wanneer Liefde op de juiste manier ervaren wordt, dan legt het bloot. Het legt voortdurend bloot wat niet-Liefde is. En dat is jullie werkelijke pad. Je kijkt steeds opnieuw naar gedrag, oude oordelen, zowel van jezelf als van de ander, en je zegt: dat niet. Dat is het niet. Dat is niet-Liefde. En deze niet-Liefde mag er zijn. Het moet er zelfs zijn. Zodat je ernaar kunt kijken. 

Dank je wel. Betekent dit dat Liefde werkelijk bevrijdt? 

Dat betekent het inderdaad. Liefde bevrijdt in werkelijke zin, en dat verloopt via een proces dat voor ieder mens uniek is.